به گزارش ایران اکونا به نقل از خبرگزاری مهر، ایران از نظر سرمایه انسانی، علاقه عمومی به ورزش و ظرفیتهای تخصصی، یکی از مستعدترین کشورهای منطقه برای توسعه ورزش است. با این حال، فاصله میان تقاضای روزافزون جامعه برای ورزش و ظرفیت موجود زیرساختهای ورزشی، همچنان یکی از چالشهای اصلی این حوزه محسوب میشود.
امیرعلی درخشان فعال و مدیر حوزه ورزش و توسعه زیرساختهای ورزشی در یادداشتی برای خبرگزاری مهر در این مورد نوشته است: «در سالهای اخیر، اقدامات ارزشمندی در حوزه ورزش کشور انجام شده است، اما ظرفیتهای موجود نشان میدهد که با همکاری و همافزایی بیشتر میان نهادهای مختلف، میتوان مسیر توسعه ورزش را با سرعت و اثربخشی بیشتری دنبال کرد.
واقعیت آن است که مشکل اصلی توسعه ورزش در ایران، کمبود علاقه مردم یا فقدان توان تخصصی نیست؛ بلکه نبود یک سازوکار منسجم برای همکاری میان مالک زمین، متولی ورزش، تأمینکننده منابع مالی و بهرهبردار حرفهای است. این حلقه گمشده موجب شده بسیاری از ظرفیتهای ارزشمند کشور بهصورت پراکنده و با اثربخشی محدود مورد استفاده قرار گیرند.
شهرداریها؛ ظرفیتی مؤثر در توسعه ورزش همگانی
شهرداریها در بسیاری از شهرها، بهویژه کلانشهرها، مالک بخش قابل توجهی از اراضی شهری هستند؛ ظرفیتی ارزشمند که میتواند نقش مهمی در توسعه فضاهای ورزشی و افزایش دسترسی عمومی به ورزش ایفا کند.
همکاری و مشارکت میان شهرداریها و بخش خصوصی متخصص، میتواند مسیر توسعه زیرساختهای ورزشی را تسریع کرده و زمینه ایجاد فضاهایی استاندارد، پایدار و در دسترستر را برای شهروندان فراهم سازد.
وزارت ورزش و فدراسیونها؛ محور تخصص و هدایت ورزش کشور
وزارت ورزش و فدراسیونها، دانش فنی، تجربه اجرایی و ساختار تخصصی ارزشمندی در اختیار دارند و نقش مهمی در سیاستگذاری، آموزش، نظارت و هدایت ورزش کشور ایفا میکنند.
در کنار این ظرفیت، همراهی بیشتر بخشهای اجرایی، سرمایهگذاری و مشارکت سایر نهادها میتواند مسیر توسعه ورزش را هماهنگتر، هدفمندتر و مؤثرتر کند.
بانکها؛ همراهی مؤثر در توسعه زیرساختهای ورزشی
یکی از مهمترین نیازهای توسعه پروژههای ورزشی، دسترسی به منابع مالی پایدار است. در این میان، نظام بانکی میتواند نقشی کلیدی در حمایت از توسعه زیرساختهای ورزشی ایفا کند.
بانکها میتوانند فراتر از نقش تأمینکننده منابع مالی، به یکی از شرکای توسعه ورزش کشور تبدیل شوند. سرمایهگذاری در زیرساختهای ورزشی، علاوه بر آثار اقتصادی، به بهبود شاخصهای سلامت اجتماعی و کاهش هزینههای بلندمدت جامعه نیز کمک میکند. از این منظر، حمایت از پروژههای ورزشی را میتوان نوعی سرمایهگذاری اجتماعی پایدار دانست.
حضور فعالتر بانکها در این حوزه، میتواند روند توسعه فضاهای ورزشی را تسریع کرده و امکان اجرای پروژههایی با کیفیت بالاتر و دسترسی گستردهتر برای مردم را فراهم سازد.
بخش خصوصی؛ ظرفیتی ارزشمند برای توسعه ورزش
بخش خصوصی در سالهای اخیر نشان داده است که توانایی طراحی، اجرا، مدیریت و بهرهبرداری از مجموعههای ورزشی را دارد و بسیاری از مجموعههای موفق کشور با مشارکت همین بخش شکل گرفتهاند.
واقعیت این است که توسعه سریع و گسترده زیرساختهای ورزشی بدون حضور فعال بخش خصوصی امکانپذیر نخواهد بود. تجربه، تخصص، چابکی اجرایی و توان سرمایهگذاری این بخش میتواند در کنار ظرفیتهای دولتی و شهری، نقش تعیینکنندهای در توسعه ورزش کشور ایفا کند.
یک واقعیت ساده
امروز بسیاری از جوانان، نوجوانان و خانوادهها به ورزش علاقهمند هستند، اما محدودیت دسترسی به فضاهای ورزشی و افزایش هزینهها، ورزش کردن را برای بخشی از جامعه دشوار کرده است.
توسعه زیرساختها و افزایش تعداد فضاهای ورزشی، میتواند ورزش را بیش از گذشته در دسترس عموم مردم قرار داده و زمینه مشارکت گستردهتر جامعه در فعالیتهای ورزشی را فراهم کند.
پیمان ملی ورزش؛ مسیری برای توسعه زیرساختهای کشور
آنچه امروز میتواند به توسعه سریعتر و مؤثرتر ورزش کشور کمک کند، شکلگیری یک پیمان ملی ورزش یا تفاهمنامهای مشترک میان شهرداریها، وزارت ورزش و جوانان، فدراسیونهای ورزشی، نظام بانکی و متخصصان و سرمایهگذاران بخش خصوصی است.
در چنین مدلی:
* شهرداریها زمین و بستر اولیه را فراهم میکنند.
* بخش خصوصی مسئولیت سرمایهگذاری، ساخت، مدیریت و بهرهبرداری را بر عهده میگیرد.
* وزارت ورزش و فدراسیونها هدایت تخصصی، استانداردسازی و نظارت را انجام میدهند.
* بانکها تأمین مالی و تسهیل اجرای پروژهها را بر عهده میگیرند.
این همکاری میتواند زمینهساز شکلگیری صدها مجموعه ورزشی جدید در سراسر کشور باشد؛ مجموعههایی که ضمن افزایش دسترسی مردم به ورزش، به رونق اقتصادی و اجتماعی نیز کمک خواهند کرد.
اشتغالزایی و کاهش هزینه ورزش
توسعه زیرساختهای ورزشی، علاوه بر آثار اجتماعی و سلامتمحور، میتواند نقش مهمی در ایجاد اشتغال برای مربیان، مدیران ورزشی، نیروهای اجرایی و کسبوکارهای مرتبط ایفا کند.
هر مجموعه ورزشی جدید، علاوه بر ایجاد فرصت برای ورزشکاران، میتواند زمینه اشتغال مستقیم و غیرمستقیم مربیان، مدیران ورزشی، نیروهای خدماتی، فروشندگان تجهیزات ورزشی و دهها کسبوکار وابسته را فراهم کند.
از سوی دیگر، افزایش تعداد فضاهای ورزشی و گسترش دسترسی عمومی، میتواند به متعادلتر شدن هزینهها و در دسترستر شدن ورزش برای جوانان و خانوادهها کمک کند.
جمعبندی
توسعه ورزش در ایران، بیش از آنکه به منابع جدید نیاز داشته باشد، به همافزایی ظرفیتهای موجود نیازمند است.
شهرداریها زمین و زیرساخت اولیه را در اختیار دارند، وزارت ورزش و فدراسیونها دانش تخصصی و نظام استانداردسازی را فراهم میکنند، بانکها امکان تأمین مالی را ایجاد میکنند و بخش خصوصی نیز توان اجرا، مدیریت و بهرهبرداری حرفهای را در اختیار دارد.
اگر این ظرفیتها در قالب یک پیمان ملی ورزش در کنار یکدیگر قرار گیرند، میتوان طی سالهای آینده شاهد جهشی جدی در توسعه زیرساختهای ورزشی، افزایش مشارکت عمومی، ایجاد فرصتهای شغلی جدید و ارتقای سلامت جامعه بود.
امروز زمان آن رسیده است که توسعه ورزش از یک دغدغه سازمانی، به یک مأموریت ملی تبدیل شود؛ مأموریتی که تحقق آن، نیازمند همکاری و همدلی همه ارکان مؤثر کشور است.
ورزش تنها یک فعالیت تفریحی نیست ، ورزش سرمایهگذاری برای سلامت، نشاط و آینده ایران است.
